HER ZAMAN ASK

        Ask anlik bir sey. Herkes herkese asik olabilir. Önlenemeyen sarsintidir ask. Zaten önlenemiyorsa asktir en çok. Engellenemiyorsa... kaçamiyorsan... kendini tamamen unutabsliyorsan...

        Ask anlik bir sey...Bir an,insanin içindeki o dev duvardaki,kritik bir tasin hareketi...Yikilmasi aslinda çok güç ve hatta neredeyse olanaksiz o duvar,titremeye,zaman zaman tüm agirligini hissettirerek sallanmaya baslar.
Bunun ürettigi korkuya bagli bir duyarlik...
Ask iste...

        Bu yüzden aslinda herkes herkese asik olabilir...Giderek,belki de aslinda herkes herkese asiktir da,bunu bilmez...
O tasin hareketidir bunu animsatan...
Bu yüzden bitti denen asklarda bile en acili duygu animsayislardir...
Ask animsamaktir
Ve elbette fark etmek.
Neyi mi?
Tam o an,oduvari sarsan neyse;bir bakis,bir durus,bir söz,susus...

        Her seyi aninsayanlarinve yasadiklarini hissederek yasayanlarin çektigi nevrotik sancinin sebebi,çokca bu degil mi?
Çünkü ilk neden ,özünde önemsizdir.
Çünkü;"neden"hersey olabilir...
Her sey...

Nedenlerin genellikle önemsiz olmasi,hayatimizi olusyoran süreçte,ask disinda seyler için de elbette geçerli...
Iste bu nedensizlik yada önemsiz nedenlerin baslattigi o önlenemeyen sarsintidir ask...
Zaten önlenemiyorsa asktir en çok...
Engellenemiyorsa
Kasamiyorsan...
Ve ferk ettiysen...
Bilinmeyen bir duruma dair saptama yapmak anlamlimi bilmiyorum...
Ama o fark vardir...
O kadin artik bütün diger kadinlardan,o adam diger bütün adamlardan farklidir.
O an "hep"tir...
Olan bitan "hep",o anda olup biter...
Cinayetler,aldatis yada kaçislar,hep o an ve hep o an içindir.
O ani sonsuz kilmak çabasimi,unutamayacak olmanin yarattigi bir cinnet mi?
Ne fark eder?
Öyledir ve artik hep öyle kalacaktir.
Farklarin giderek artmasi,ölçüsü tutulamayan ve hizla derinlesen bir tutki ve önceden dünyaya yansittigin acimasizligin bir yansimasi olarak,kendine ve asik olunana kisiye dönüsür.
Her sey ona dönüsür...
O,her seydir...
O zaman asktir ve mutluluk veren aci çektiren ve aci çeken,özlenen ve özleyen,giderek söylenen ve söyleyen,birbirine karisir:
Bir olur...

Kendini aynada görmesen ve kendi sesini duymasan,eskiden bir "kendin" oldugunu bile animsayabilirsin...
Unutabilirsin...
Ve unutmak...
Elbette aski yok sayabilmek için gereken en büyük,en gerekli yalandir.
"Unuttum" yalani olmasa varolusun tehlikeye girer...
Unutuguna inanmak zorundasin.
Ve tüm inançlar gibi,kendisi için ne gerekiyorsa dogrusu odur...
Unutmak;ilaçtir.
"Bir aski;ancak,bir baska askla yok edebilirsin" demisti birileri.
Tabutuna çaktigin yeni bir çividir her ask...
Elbette mezarinin görkemi,çivilerin çokluguyla degil,hala o tabutu parçalamaktan korumalariyla güçlenecek...
Ask...Mümkündür...
Ve ben asigim...
Ötekileri unuttum...